پــنـاه مـلـت ایـران پـنـاهـگـاه نـداشـت            غریب بود و به جز ذات حق، گواه نداشت

به وقت غرش موشک، به وقت بارش بمب            شـبـیه مـا فـقـرا جـز خـدا پـنـاه نداشت

به کنج امن ز تهدید خصمِ هرزه نرفت            که ترس در دل آن شیر شرزه راه نداشت

سرای ساده و کوچک برای او بس بود            بزرگ بود، نیازی به فر و جاه نداشت

زعـیـم بـود و مـزین به فـقـر اشـرافـی            حکیم بود و شباهت به شیخ و شاه نداشت

سریر و مصطبه، سجـادۀ نـمازش بود            که از خزائن دنیا جز اشک و آه نداشت

نـمـی‌رسـیـد بـه افـلاک، اقـتـدار وطـن            به رغم خیل حرامی، اگر سپاه نداشت

ز بنـدگی به سـیـادت رسـاند ایـران را            اگر شنید ملامت، جز این گـناه نداشت

در این سرای کهن مثل شمع چون می‌سوخت            مسیر عشق نیازی به مهر و ماه نداشت

به روشنای دل‌انگیز صحبتش خوش بود            دلم، ولی خبر از این شب سیاه نداشت

خـدا کـند که نـیـفـتـد نـگـاه خـسـتـۀ من            به هر که حُرمت آن پیر را نگاه نداشت